maart 2005 

 wandeling Uden

Er is inmiddels weer genoeg gebeurt om een nieuw verhaal te schrijven dus doen we dat gelijk maar.

27 februari jongstleden zijn we naar een wandeling van de saarlooswolfhondenclub geweest.De wandeling werd in het dorpje Zeeland nabij Uden in Brabant gehouden. Het startpunt was camping de heidsche tip. Vanuit Drachten was dat zo’n 2 uur rijden. De wandeling zou  rond 12 uur beginnen dus vertrokken we iets voor tienen uit drachten. In drachten was die nacht een mooie witte deken van sneeuw gevallen, dus wij verheugden ons op een mooie wandeling door een winters wit natuurgebied om mooie plaatjes te schieten. Helaas werd het in de buurt van Steenwijk steeds minder wit en was het rond Zwolle helemaal gebeurt met de sneeuw, het had blijkbaar alleen in Friesland gesneeuwd. Jammer van de sneeuw maar het mocht de pret niet drukken. We hadden via een route planner een route uitgeprint en via clubs de nodige routebeschrijvingen uitgeprint. Helaas klopten deze route beschrijvingen niet helemaal en werd de camping ook niet aangegeven of we hadden ze gemist. Ook de  bordjes die de organisatoren van de wandeling hebben we gemist. We dreigden 12 uur niet te gaan halen.

Dankzij behulpzame Brabanders die ons de wegwezen kwamen we iets te laat, rond kwart over twaalf aan op de afgesproken plek. Gelukkig waren we niet de enigen die niet op tijd waren en er werd keurig gewacht op de laatkomers. Nadat we kennis hadden gemaakt met de nodige mensen en iedereen was gearriveerd kon de wandeling beginnen.

Mika was kon niet wachten om te beginnen, na een stukje waar ze nog even vast moesten te hebben gelopen konden de honden los. Als er iets is wat Mika geweldig vindt is het los rennen en draven met andere honden. Mika kon het goed vinden met de andere honden. In het bijzonder zeer goed met Yugi, een Saarloos-teefje. Mika rende en stuifde heen en weer al was het zijn  lust en zijn  leven. Lekker overal door, onder en overheen vliegen. Bij de stukken waar zich prikkeldraad bevond vonden wij dat best wel eng. Gelukkig waren alleen de bovenste kanten van de palen bespannen met prikkeldraad dus ging alles goed.Het gedeelte van de wandeling door het bos met de heuvel vonden we bijzonder mooi.

Na ongeveer een uur gewandeld te hebben waren we alweer bij het beginpunt. Hier hebben we ons opgewarmd en een lekkere kop warme chocolade melk met slagroom genuttigd,wat te eten besteld en nog wat gebabbeld met andere wandelaars. Toen we hete eten op hadden realiseerde we ons dat het niet eens heel laat was en we misschien een bezoek konden brengen aan Ed en Sonja Timmermans van Que Chakka Lou in Arcen. We besloten eerst even met ze te bellen of dit wel gelegen kwam. Ze vonden het leuk dat we kwamen en we spraken af dat ongeveer een uur later bij hun zouden zijn.

Dit was niet eens zo slecht uitgekozen want het bleek precies een uur rijden te zijn van Uden naar Arcen. Het klinkt misschien raar maar toen we bij hun de straat in reden begonnen onze hartjes toch weer iets harder te bonzen van de zenuwen. We waren sinds we Mika op hebben  niet weer bij ze terug geweest. Het huis dat toen nog in aanbouw was, was inmiddels gereed. We waren reuze benieuwd hoe Mika’s moeder en de andere honden Mika zouden ontvangen. Mika begroette hen reuze enthousiast, ook Ed en Sonja  werd uitbundig begroet. Toen Mika weer wat bedaard was konden we rustig ene bakje thee drinken, en bijpraten.

Na het bijpraten hebben we samen met Ed nog een stuk gewandeld in het bijna privé natuurgebied direct bij hun voor de deur. Mika is gek op uitgaan dus die vond dat geen probleem. Wat een prachtig gebied hebben zij zo direct voor de deur liggen, als ik ooit uit Friesland wegmoet hoef ik niet lang na te denken wat het alternatief voor Friesland wordt. Er stond inmiddels en stevige wind  wat de wandeling erg koud maakte. Toen we terug kwamen bij het huis van Ed en Sonja had Sonja inmiddels een heerlijke maaltijd voor ons klaar gemaakt. Een heerlijke uiensoep met stokbrood, kaas, smeerseltjes en worst stond er op het menu. Weliswaar geen Friese worst maar een Italiaanse salami en een Spaanse chorizo volstonden ook. We lieten ons de maaltijd heerlijk smaken. We waren wel blij dat Sonja de maaltijd had gemaakt want we begrepen van Ed dat zijn kookkunsten zich beperkten tot op briefjes geschreven instructies van Sonja, ieder zijn vak zal ik maar zeggen;-)

Het was er erg gezellig, zodanig dat de tijd erg snel verstreek  dat het spoedig alweer tijd werd om weer terug te keren naar ons mooie Friesland. Tegen elf uur ’s avonds waren we moe maar voldaan weer terug in  Drachten. Al met al een mooie dag die zeker voor herhalingvatbaar is.

Met zo’n mooi verhaal zou je denken dat Mika een zeer voorbeeldige hond is. Echter heeft hij zijn boevenstreken zeerzeker wel. Op een vrijdagavond moesten we op verjaardagvisite en Mika kon helaas niet mee dus moest een paar uurtjes alleen thuis in de bench vertoeven iets wat af en toe wel vaker voorkomt en tot nu toe geen problemen opleverde.Toen wij een uurtje of twee later weer thuis kwamen troffen we een ravage aan, meneer was flink te keer gegaan. Hij had eigenpotig zijn bench gedegradeerd tot oud ijzer. De onderplaat had hij er uit weten te werken, had zijn behoeftes gedaan en vrolijk in lopen rond spetteren, de deuren van de bench waren dusdanig verbogen dat ze niet meer open konden, een beugeltje die aan de bench zat was afgeknapt. We moesten met veel kracht de deuren van de bench ombuigen om Mika te bevrijden uit de bench. Mika zat onder de poep en besmeurde de keuken ermee. In plaats van lekker te gaan slapen konden we dus eerst de keuken poetsen en de bench uit elkaar halen.

De volgende dag moesten we weer op verjaardagsvisite en we besloten Mika in de keuken te doen en al het sloopbare er uit te halen.Toen we weer thuis kwamen had meneer de keuken deur open gekregen, ons zeil vernield en lag netjes op ons bed te slapen. Op advies van Ed Timmermans gaan we de volgende keer als Mika alleen moet zijn alle vertrekken bereikbaar maken in de hoop dat hij een veilig plaatsje opzoekt en lekker gaat slapen. Anders blijft er in het vervolg iemand thuis of regelen we oppas. Hoe dit zal aflopen lezen jullie in een volgend verhaal.

Rest mij dit verhaal af te sluiten door jullie de welgemeende groetjes te doen  namens

Freddie en Tessa en een poot van Mika