Het begin

Voor ons begon de interesse in de Saarlooswolfhond zo’n twee jaar geleden. Vrienden  van ons, Marijke Haverkamp en Romke Hooijenga,  wouden graag een hond aanschaffen. Zij verdiepten zich in hondenrassen en kochten een aantal boeken over de hond.

Ik zelf had het niet zo heel erg op honden. Mijn vriendin echter wel. Als we dan op een straat een hond tegenkwamen dook ik het liefst achter haar. Vooral als ze los liepen had ik het niet meer. Zij was vroeger thuis eigenlijk altijd wel met honden opgegroeid. Verschillende rassen hadden ze wel gehad thuis o.a een Duitse Herder en een Rottweiler. De laatste jaren zijn dat een Golden Retriever en een Duitse Staander draadhaar. Doordat ik ook regelmatig bij mijn vriendin thuiskwam werd de angst voor honden steeds minder, ze waren immers best lief. Inmiddels is die angst bijna helemaal weg.

Na lang wikken en wegen besloten onze vrienden een pup aan te schaffen, en wel een Zwitserse Witte Herder. Het was best leuk zo’n hond, als er bij ons een hond zou komen dan wel een “echte” hond en geen beest waarmee je de vloer kan dweilen. Toen we op een avond het beestje gingen bekijken, ben ik ook maar even in de boeken, die onze vrienden aangeschaft hadden, gaan neuzen. Bij die boeken zat ook een hondenencyclopedie. Toen ik dat boek willekeurig opensloeg was ie er opeens: de Saarlooswolfhond. De rest van de rassen in het boek waren op een of andere rare manier niet interessant meer. Er was geen ras die hier aan kon tippen, tenminste dat vond ik. Mijn vriendin hoorde in het begin eigenlijk alleen maar het woord “wolf”.

Thuis gekomen heb ik op internet veel informatie over het ras opgezocht, uit die informatie zag ook mijn vriendin in dat de Saarloos best een interessant ras is. Langzaam maar zeker raakte zij ook verliefd op de Saarloos. Toen viel ook het besluit er in de toekomst een Saarloos te gaan aanschaffen.

Op internet vernamen wij dat er in Arcen een kennel zat, Que Chakka Lou, die Saarlozen heeft. In juni zijn daar pups geboren. In die zomer van 2004 zijn we een paar dagen op vakantie geweest in het Limburgse Gulpen, samen met mijn ouders. Gezien Gulpen niet zo heel erg ver van Arcen lag, besloten we, op de tweede dag van de vakantie, een kijkje te gaan nemen in de kennel van Que Chakka Lou. We hadden nog nooit een Saarloos in het echt gezien, laat staan pups, dus waren we reuze nieuwsgierig. We wisten inmiddels dat de Saarloos maar 1 keer per jaar loops wordt en dus ook  maar 1 keer per jaar kans op een nestje heeft. Ook wisten we inmiddels dat er wachtlijsten bestonden, dus gingen we er vanuit dat alle pups verzegt zouden zijn. Dus ons bezoek zou veilig zijn, we konden immers toch geen pup aanschaffen want ze waren vast allemaal al verzegt.

Bij de kennel aangekomen werd onze verliefdheid alleen maar meer versterkt, wat een prachtige honden. Vervolgens hebben we heel lang met Sonja Timmermans van Que Chakka Lou gepraat. Heel interessant hoeveel zij over het ras weet. Ook bleek toen dat er nog 1 pup over was. Sonja’s lievelingspup nog wel! Toch wel bijzonder dat zij ons wel geschikt acht voor haar lievelingspup. Toen hadden we dus een dilemma grijpen we de kans of wachten we tot de volgende kans? We besloten om in het hotel in Gulpen er verder over na te denken. Wat doen we? Wanneer komt de volgende kans? Wachtlijsten van 4 jaar? Hij is wel lief hè?

Toen viel het besluit we doen het! Direct daarna hebben we met de kennel gebeld en gemeld dat we het deden. Daarna moesten we nadenken over de naam, twee zelfs! De eerste moest persé met een E beginnen en één naam moest met wijn te maken hebben. We werden het al snel eens over de naam. Excalibur Sauvignon als stamboom naam en Mika als roepnaam. Op de vierde en laatste dag van onze vakantie zijn we over Arcen terug gereden om ‘onze’ Mika nog een keer te zien, zijn namen doorgeven en nog het een en ander te regelen

Dat was het dan: we waren eigenaar van een Saarloos.