Augustus  2004

Vrijdag 13 augustus was het dan zover, ruim een week nadat we mika voor het laatst hadden gezien, gingen we hem ophalen uit het Limburgse Arcen. We werden in Arcen omstreeks 10 uur ’s ochtends verwacht. Dus dat werd vroeg opstaan. Rond 7 uur vertrokken we uit Drachten.Gelukkig verliep de heenreis voorspoedig en waren we ruim op tijd in Arcen. De laatste kilometers waren we best zenuwachtig, het zou toen nog maar heel kort duren voor we dan uiteindelijk eigenaar waren van een Saarloos. Erg spannend allemaal, we hadden immers nog nooit eerder een hond gehad.

In Arcen aangekomen werden we ontvangen door Ed en Sonja Timmermans van de Que Chakka Lou kennel. Na een bakje thee te hebben gehad, om bij te komen van de lange rit, konden we overgaan op het belangrijkste van de dag. Onze Mika halen! Na ondertekening van het contract mochten we Mika mee naar huis nemen. We kregen nog een handig A4’tje met tips mee, een zakje brokjes voor de eerste paar dagen, een speeltje uit het nest met zijn eigen bekende geurtje eraan en wat lekkernijen wel te verstaan. Dat was het dan, we waren klaar voor de terugreis. O, ja bijna vergeten. Het aankoopbedrag, die moesten we ook nog voldoen. Door alle spanning, commotie en zenuwen waren we dat bijna vergeten . Na afscheid te hebben genomen van Ed en Sonja zijn we op de weg terug naar Drachten gegaan.

De terugweg ben ik gaan rijden, omdat Tessa ’s ochtends al gereden had. Mika zat voorin,  tussen de benen van Tessa in, op de vloer van de auto. Zo’n half uur ging dit goed, toen werd Mika een beetje misselijk. Dit was ook allemaal nieuw voor Mika. Bij zijn moeder weg en gelijk 3 uur in de auto. Maar de rest van de rit heeft Mika heerlijk liggen slapen op de vloer. Na regelmatig een tussenstop in te lassen kwamen we omstreeks twee uur weer in Drachten. Hier waren we wel blij om, Mika zeker ook. Eindelijk uit die misselijk makende auto zal hij wel gedacht hebben.

Thuis gekomen hebben we Mika eerst maar wat eten gegeven, want dat had hij sinds de ochtend niet meer gehad. Daarna hebben we Mika rustig laten wennen aan zijn nieuwe huis. Die rust duurde helaas voor Mika niet heel lang, want daar was de eerste visite al. Die we toch duidelijk hadden gemaakt dat Mika eerst maar aan ons moest wennen, maar goed die waren dan ook wel benieuwd naar Mika. Dit is dus ook wel weer te begrijpen. Gelukkig duurde dit bezoekje maar kort en kon Mika weer tot rust komen.

Na voor Mika een lange dag vol nieuwe indrukken werd het tijd voor zijn eerste nachtrust. Na een tip te hebben gelezen in het boek van Klaas Wijnberg, de puppyfluisteraar, (dit boek gelezen op aanraden van Marijke Saarloos) besloten we de bench boven op de slaapkamer te zetten. Dit om Mika niet direct de eerste nacht alleen te laten zijn en om later problemen te voorkomen. Mika kon ons nu zien en horen en gaf zich, na een minuut of vijf te hebben gemord, lekker neer op het kleedje wat in de bench lag en viel al snel in slaap. Hij meldde zich pas de volgende ochtend weer.

Nadat Mika aan de bench gewend was hebben we een paar nachten later de bench afgedekt,  zodat Mika ons niet meer kon zien maar nog wel horen. Ook dit ging na enig tegenstribbelen vrij goed, natuurlijk waren er een aantal nachten bij dat Mika wat langer liet merken dat hij niet blij met de situatie was. Mika liet dan een soort onderdrukt gejank horen. Gelukkig had onze buurvrouw er begrip voor. Maar over het algemeen ging Mika vrij snel slapen. Toen Mika dit redelijk onder de knie had besloten we de bench op de overloop te zetten en zo stap voor stap naar de keuken beneden, de uiteindelijke slaapplaats voor Mika. Op een enkele keren na zijn de slapeloze nachten voor ons uitgebleven.

In het begin plaste en poepte Mika redelijk vaak in huis, dit leerden we hem af door hem rijkelijk te belonen als hij wel iets buiten deed. Overdreven vrolijk zijn en wat lekkers geven. Dit begon hij na een tijdje wel door te krijgen, buiten plassen/poepen is wat lekkers krijgen. Inmiddels gaat het redelijk goed, we moeten er gewoon goed op letten. Uiteraard gebeurt er een enkele keer nog wel een ongelukje. Ook heeft Mika af en toe een de neiging om aan zijn kleed te ruiken en er op te gaan plassen. Dit was normaal volgens Marijke Saarloos, Mika moet dan even zijn eigen geur eraan afgeven. Maar een boefje kan hij op zijn tijd ook wel zijn. Een schoen of een slof pikken als je even niet kijkt, daar is hij goed in. Hij presteerde het zelfs om er met een Friese klomp vandoor te gaan. We ruilden dit dan weer voor iets wat interessanter was.

We hadden ons al opgegeven voor de puppycursus bij de KCF in Garijp en na een week konden we al naar de puppycursus. We hebben voor de KFC gekozen, omdat Marijke Saarloos daar les geeft. Waarschijnlijk komen we na de puppycursus bij Marijke Saarloos terecht die dan de A-cursus gaat afnemen. Een betere instructrice kun je in onze ogen niet wensen. De puppy cursus werd gegeven door Gesien Broekhuizen, die volgens Marijke Saarloos ook zeer bekwaam is. Dat zijn we achteraf dus roerend met haar eens. De zes weken, die de puppy cursus duurde, vlogen om. De lessen op zich vielen in het niet vergeleken bij de indrukken die Mika daar opdeed. Reuze interessant al die andere hondjes, want dat was stiekem toch wel het leukste van de avond. Dat je dan voor goed je best doen wat lekkers kreeg, dat was mooi mee genomen.De theorie na de lessen was ook zeer leerzaam voor ons.

Al vanaf het begin hebben we Mika overal mee naar toe genomen om hem aan zoveel mogelijk dingen te laten wennen. Zo gaat hij elke zaterdag mee naar het voetbal, die rare scheidsrechter met zijn fluit vond ie eerst geen leuke man. Zomaar om niks fluiten daar schrik je dan behoorlijk van. De tweede en de volgende keren dat die gekke man floot deed het hem al niks meer. Ook gaan we veel wandelen op plekken waar het druk is. In het begin vond hij voorbij rijdende auto’s maar niks, nu loopt hij gewoon door.

Als we andere honden of kinderen tegenkomen tijdens het wandelen is Mika door het dolle heen, spelen denk hij dan. Dat niet iedereen wil spelen is voor Mika maar moeilijk te begrijpen. Onze katten, Sietse en Hielke bijvoorbeeld, die willen niet spelen, zeker niet met een hond. Zelfs na een aantal keer met de scherpe nagels van de poezen in aanraking te zijn geweest is het voor Mika nog lastig te snappen dat ze dus niet willen spelen. Dit resulteerde zelfs 1 keer in een dierenartsbezoek. Onze kat Sietse had Mika in zijn oog geraakt. Gelukkig was dit zo weer over na het toedienen van wat zalf. Eigen schuld dikke bult Mika, had je die katten maar met rust moeten laten. En heeft Mika hier nu wat van geleerd? Nee hoor, hij zit de katten nog steeds achterna.

Ook de wat oudere honden van mijn schoonouders willen niet spelen. De wat oudere dames hebben geen zin in een jonge kerel zoals Mika en dan bestaan er ook nog enge dingen: mannen bijvoorbeeld. Daar heeft  Mika het dan ook niet echt op staan, de een is wat enger als de ander. De een krijgt dan ook onderdrukt gegrom te horen en de bij een ander kruipt ie slechts iets weg.Vreemde mannen vind ie ook enger als bekende mannen. Opa Hulshoff en Opa Kooistra zijn inmiddels redelijk geaccepteerd.  Collega Dimitri helaas nog niet, hij moet dus vaker langs komen, dan komt dat ook wel goed. Vrouwen, kinderen en andere hondjes heeft Mika dus het liefst. Lekker ravotten met Spirit, een Zwitserse Witte Herder van onze vrienden, dat is toch ook wel het einde. Tijdens een wandeling in het bos of park dat maakt dan niet uit.

Waar we ook blij om zijn is dat Mika geen problemen heeft met het logeren bij Opa en Oma Kooistra of Hulshoff, zodat zij op Mika kunnen passen als wij tegelijkertijd aan het werk of naar school zijn. Gelukkig komt dat niet al te vaak voor.

Ik denk dat we met deze lap tekst aardig bij gepraat zijn over de eerste weken van Mika bij ons en kan het eigenlijke dagboek gaan beginnen.

Wij hopen dat je regelmatig de ontwikkelingen van Mika zal gaan volgen.